در هزارتوی بی انتهای

                       شهوت

در پلشت زار پست احساس

آنجا که دود می شویم

                     رنگ ها 

                   معصومانه

                     تلخ اند.

چِک چِک

تیک تاک

نفس می کشم

اُکسید می شوم !

آتش درونم ، غذا می خواهد

ریه هایم  ، خاکسترم می کنند

ریه هایم به من 

خیانت می کنند !

چِک چِک

تیک تاک

بی خوابی

مسخ  ذرات تنم

پوک و بی ثبات ، پوسیدن آغاز می کنم

حباب من و

تیغ نگاه  تو

                     می بینی؟  -  نیستم !

شاید صدای من گم شده است

                           در گلوی تو

                   راه گم کرده است

پس بخوان

با تمام حنجره ی درد

              بر این آوار

بر این وهم ترسناک

که شستن آغاز می کند

گوشْت را از استخوان حیات

بخوان به تلخای هر قطره اشک 

که از آغاز افتاده است بر این خاک

همچون عشق که ذوب می شود

                      در دستان زمان

تو

همه ی اشک ها را از آغاز بخوان.

قلم در دستان تو

چشمی  تا ما ببینیم

گوشی تا ما بشنویم

شمالِ سبز ،

درختان سر به آسمان سائیده 

انگشتان بی تاب نوشتن تو را

 می بوسند  با غرور  هر لحظه 

پ.ن

برای لاله و همسرش  -  زوج خبرنگار

آمدم

نبودی

نگاهم هنوز مانده ثابت به جای پای صدای تو که هنوز اینجاست

                                                                 کنار قلبم ،

                     و شبنم  نفسهای تو

 بر شیشه های پنجره ی دیوار روحم.

بهار بود و ما

زیر چشم های خیس آسمان

بیهوده  عهدی چه تلخ بستیم

              " هرگز تنها نمانیم"

من آمدم

اما تو ،  نبودی.

من آلوده ی تنهایی شدم

مرداب لحظه هایی که نمی گذرند

من   ،    فرزند مادر تنهایی شدم

من برای شعر بودن

           نازک شدم

در انتهای یک موسیقی عجیب 

                 در  ژرف چشمانش

                        من بی صدا ،      

                               همه تن

                           اشک شدم .

قلم با من بیگانه است

واژه ها از من می گریزند

به جُرم بردن نام تو در شعرم

      خواب دیدم در گلوی من

           سرب داغ می ریزند

پناهی می خواهم

جنون ریشه ها در عمق جانم

شعله می کشد

پناهی می خواهم

داستان آغاز می شود

تلاقی تنهایی و سکوت

تصویر یک نگاه 

انگشتان باریکم را می رویاند

 من پناهی می خواهم

  اشکم

  تنها گواه این روح خیس ام

  برای آینه ها ، 

  الماس چشمانت  را گفته ام 

  برای ابریشم ها ،

  حریر تنت را گفته ام

 می خواهم برای خورشید بگویم

         از خنکای  شب گیسوی تو

  تا بیاساید

   لحظه ای 

     از این    همه    سوختن