نا گهان پرده ها افتاد

روحم را می دیدم 

           عریان بود

خراشی به دونیم کرده بودش

همه چیز رنگ دروغ داشت

داشتن دست های  تو

هنگام که باد چشمان ات را مجبور به بستن می کند

و لبخندی که زندگی را با تمام پیچیدگی اش به مبارزه می طلبد

آری دستان تو در دستان گنه کارم

و دریاچه ای آن نزدیکی که به سینه کوه پناه می برد

و سبز سخن می راند از آرامش

و اینجا آشناست

                      گرچه من هرگزاینجا نبوده ام

قامت بلند و جدی تو که ایستاده ای در انتظار شکفتن خون

                                                             از نگاه گل

و لب ها

 سرود پرواز را زمزمه می کنند

  در آینه

  سایه اش  افتاده 

                 در آب

  لحظه ها می سوخت چون خورشید

 من

  تشنه ی آب 

 من 

 تشنه ی آینه بودم

به لبانش می اندیشم

                 و نــت ها 

                 در فضا راه می گشایند

خنکای سایه ی نفس هایش

                           بر  کویر روحم

وبی گناهی پرنده ی نگاه اش

                        در کوچ غربتمان

هنگام که انعکاس آب 

سلام می کند بر قامتش

من به نازکی اندامش می اندیشم

در عمق شب

در عمق تنهایی

تویی که با منی 

تویی که با منی 

امروز یک شنبه است

درد به انتهای اوج می رسد

و مادر

لحظه ای در قعر ِساکن،

  می میرد                                                                                     

تولد کودکی خون آلود

سایه ای از باران بر سر

با ناله ای سرد دعوت حیات را می پذیرد

امید شاید                   

در زمین ِ زندگی، شاخه ی عشق را هدیه گیرد

امروز یک شنبه است

هیچ کس فکرش رو هم نمی کرد!!!

                               هیچ کس

اون به کسی جواب مثبت داد که همه تا اون لحظه فکر می کردند از اون متنفره!

هیچکس حتی فکرش رو هم نمی کرد!

فریادی برآمد

                  "تنهایی"

                  د رجانم نشست

معلق 

             در انتهای لحظه ها

آبی و زرد

           " سبز "

             در جانم نشست